ابراهیمی، شهروز (1388). «بررسی واسازانه نقش ایدئولوژی در سیاست خارجی ایران و پیوند آن با واقعگرایی و آرمانگرایی»، فصلنامه بینالمللی روابط خارجی. 1(4)، صص.138-115.
حاجییوسفی، امیرمحمد (1388). «هلال شیعی؛ فرصتها و تهدیدها برای جمهوری اسلامی ایران، اعراب و آمریکا»، دانش سیاسی. 5(1)، صص. 192-152.
خلیلی، محسن (1387). «مجلس شورای اسلامی و روابط خارجی: نفوذپذیری ـ تصمیمگیری»، پژوهشنامه علوم سیاسی. (10)، صص. 95-69.
درخشه، جلال (1388). «بازتفسیر مفاهیم دینی و تأثیر آن بر شکلگیری انقلاب اسلامی ایران»، دانش سیاسی. 5(2)، صص. 121-87.
درویشی، فرهاد و فدری، محمد (1387). «مفهوم منافع ملی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران؛ مطالعه موردی: دولت خاتمی(84-1376)»، فصلنامه ژئوپلیتیک. 4(3)، صص. 136-102.
دهقانی فیروزآبادی، سید جلال (1387). «سیاست خارجی رهاییبخش: نظریه انتقادی و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، سیاست خارجی. 22(2).
سلیمی، حسین و شریعتی، مجتبی (1393). «منافع ملی جمهوری اسلامی ایران؛ تداوم و یا انقطاع حمایت از نظام کنونی سوریه؟»، مجله سیاست دفاعی. 23(89)، صص. 106-71.
طاهری، ابوالقاسم و کریمیفرد، حسین (1391). «هویت ملی و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، فصلنامه علوم سیاسی و روابط بینالملل. 5(18)، صص. 154-125.
قبادی، خسرو (1384). «ضرورتها و بایستههای منافع ملی در نظام جمهوری اسلامی ایران»، فصلنامه پژوهشی دانشگاه امام صادق (علیهالسلام). (26)، صص. 128-109.
گوهریمقدم، ابوذر و بیگی، علیرضا (1400). «تجزیه و تحلیل اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در بیانیه گام دوم انقلاب»، دانش سیاسی. 17(1)، صص. 320-291.
محمودیکیا، محمد (1400). چالشهای حقوق بشری ایران: چیستی، چرایی و راهکارهای برون رفت از آن. تهران: پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی.
محمودیکیا، محمد و دهشیری، محمدرضا (1399). «نسبت عملگرایی و ایدئولوژی در سیاست خارجی ایران، رویکردی راهبردی یا تاکتیکی؟»، فصلنامه پژوهشهای راهبردی سیاست. 9(32)، صص. 34-9.
محمودیکیا، محمد و قربانی، ارسلان (1396). «مطالعه مقایسهای الگوی کنشگر انتقادی هنجارگرا با نظریه سیاست خارجی امام خمینی»، جستارهای سیاسی معاصر. 8(1)، صص. 115-91.
مهدیپور، آسیه (1398). «تبیین مدل مفهومی مقاومت در اندیشه آیتالله العظمی خامنهای»، دانش سیاسی. 15(2)، صص. 566-539.
نیاکویی، سید امیر و صفری، عسگر (1396). «راهبرد هستهای متفاوت ایران؛ تبیین از دریچه واقعگرایی نئوکلاسیک»، فصلنامه سیاست جهانی. (2)، صص. 122-85.
Clark, I. (2013). “Theorising Hegemony, US Hegemony and the Post-Second World War Order”, World Affairs. 17(2), pp. 176-182.
Kiely, R. (2000). “Globalization: from Domination to Resistance”, Third World Quarterly. 21(6), pp. 1059-1070.
Lobell, S. E. and et al. (2009). Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Cambridge University Press.
Mahmoodikia, M. and Fozi, Y. (2021). Nuclear Iran: the Causes of Continiuing Challenges. Tehran: Mehr Publication.
Rose, G. (1998). “Neoclassical Realism and Theories of Foreign Policy”, World Politics. 51(1), pp. 172-144.
Schweller, R. L. (2004). “Unanswered Threats: A Neoclassical Realist Theory of Underbalancing”, International Security. 29(2), pp. 159-201.
Shuifa, H. (2019). “Principle of Justice in a Changing World Order”. Yearbook for Estern and Western Philosophy. 10(4), pp. 20-38
Wendt, A. (1999).
Social Theory of International Politics. Cambridge Studies in International Relations. Cambridge: Cambridge University Press.